Onlangs las ik Suz’ haar lijstje met dingen die zij niet had willen missen in 2015 op VERSUS A. Daarop begon het bij mij te kriebelen – met mijn drang naar overzichtelijkheid die ik soms en soms ook absoluut niet heb als het me uitkomt (lees: opruimen) – ook een lijstje te maken. 2015 was tegenover al mijn andere levensjaren een heel vernieuwend jaar met veel verandering (verrassend Jill, verassend!)  en denk ik toch wel een van de betere jaren, nu de hormonen wat gaan liggen en daar enige zekerheid over dingen waar ik voor sta voor plaats heeft gemaakt. Dit zijn de dingen die ik niet had willen missen 2015!

 

1. Londen, voor het eerst helemaal alleen (met Sanne natuurlijk, maar niets in de trant van ouders, school etc.) op reis! Wat was het heerlijk om te gaan en staan waar we wilden, eens voor een keer alles zelf uit te zoeken en net zo lang te blijven hangen ergens als we zelf wilden.

bb

3. Als we het dan toch over herrineren hebben, Gala was me er toch ook eentje die ik echt niet had willen missen. Ik voelde me een ware prinses en ik was die dag dan wel een beetje een Promzilla van tevoren (dat belooft nog wat ooit als ik ga trouwen) maar ik had me geen mooiere avond kunnen wensen.

4. Examen doen, huilend boven mijn wiskundeboek zitten met de gedachte mijn mooie SE cijfers een heel eind naar beneden zouden kelderen en vervolgens gewoon cum laude slagen. Dit is echt een typisch voorbeeld van een van de dingen die me dit jaar heeft laten inzien dat ik de gedachte ‘kan ik wel?’ zeker wel eens wat vaker mag veranderen in een bevestigende zin.

Ik vind het op een negatieve manier fascinerend hoe mijn brein me kan eigenlijk kan tricken in me te laten geloven dat ik dingen niet kan, de gedachte dat ik zou falen op mijn examens is maar een van de velen dingen waar ik zo over denk namelijk en waarbij achteraf de zorgen compleet voor niks zijn geweest. Tuurlijk zijn er dingen die ik echt zeker weten niet kan, zo haat alles dat op -kunde eindigt mij en andersom maar er zijn daarentegen ook een paar kwaliteiten waar ik van zeg ‘ja, dat kan ik goed’. Dat neemt niet weg het feit dat ik Wiskunde met een 8 heb afgesloten na oneindig veel bijles van mijn vader en het Samengevat boekje nog vaker erbij te hebben gepakt dan de Bijbel laat me inzien dat ik wel degelijk wat kracht heb, zolang ik het maar wil. Examen doen heeft me dus laten beseffen dat ik dus best wel eens wat voorzichtiger mag zijn met de stempel ‘kan ik niet’ en geloven in mezelf nog niet zo slecht.

5. De rust in mij. In 2015 ging alles me een stuk makkelijker af dan voorgaande jaren, ik kon makkelijker met verandering en ‘het onbekende’ omgaan en stelde dingen die ik liever niet deed niet langer uit en ging ze daarbij ook niet uit de weg.

6. Om er ook maar even wat materialisme in te gooien, ik dank God voor vloeibare matte lipstick. De afgelopen tijd draag ik bijna niks anders meer. Een mauve-achtig kleurtje staat nog hoog op mijn wishlist.

Foto 20-12-15 13 39 28

7. Het feit dat ik nu weet dat ik geen geboren kapster ben. Nooit, nooit, nooit meer doen, Jill! Blondering is niet voor kinderhandjes bestemd en dat weet ik nu verdomd goed. Ik heb het idee dat de conditie van mijn haar behoorlijk achteruit is gegaan door mijn experimentje en daar baal ik enorm van.

8. Alle frietkramen in de buurt. Mijn ouders zijn echte fijnproevers maar ik ben nogsteeds het allerblijst wanneer we Zondag’s een frietje halen. En ik dank Sanne en Merel voor het delen van mijn frietliefde.

9. Dat ik Fashupstyle heb. Ik kan me ondertussen geen leven zonder blog meer voorstellen, in alles wat ik voorneem kijk ik of het bruikbaar is voor mijn blog en ik zou op het moment niets anders kunnen. Ondanks dat ik afgelopen tijd wegens alle drukte best inactief geweest ben blijft Fashupstyle toch mijn kleine kindje en het schrijven en fotograferen blijven, of dat nou voor mijn blog is of niet, toch een paar van mijn favoriete bezigheden.

10. Het meest cheesy stuk heb ik voor het laatst bewaart maar dat betekent zeker niet dat het minder belangrijk is: Deze is voor de mensen die ik niet in de ogen hoef te kijken om te weten welke oogkleur ze hebben en waar maar een paar woorden genoeg zijn om me uit te leggen. Waar het niet bij oppervlakkige gesprekjes mee blijft maar tegelijkertijd ook de tranen over de wangen kan lopen van het lachen. Dankje, echt.

Ik hoop dat 2016 minstens zo mooi wordt, ook voor jouw mijn lieve lezer. 

Love,

Jill

Share: