Om mezelf ambitieus te noemen vind ik moeilijk, bij mij roept dat namelijk al gauw narcistische gevoelens op namelijk. Eigenlijk zijn die gevoelens helemaal niet zo terecht, om van jezelf te zeggen dat je een streven hebt of simpelweg de bedoeling om iets te bereiken hebt is toch helemaal zo slecht nog niet?

Ik ben zelf heel erg van het ‘work hard and be nice’ omdat ik denk door hard te werken en volgens de beste moreel goede versie van jezelf te handelen heel wat voldoening uit je leven te halen valt. Ik ga voor die 8, en het liefste nog voor die 9 op school en ja, toen ik deze week mijn rapport in ontvangst nam met een dikke 8,0 over alles gemiddeld weet ik dat het ergens goed voor is geweest. Echter is ‘mijn ambitieus zijn’ niet doelgericht, ik denk dat ik bij mij eerder gaat om het ‘streven naar’. Tuurlijk zette ik in mijn hoofd een vinkje achter ‘een goed rapport hebben’ maar ik denk het proces ernaar toe, het vertrouwen opbouwen dat ik een mooi lijst haal – door in dit geval te leren en vragen te stellen – mij meer voldoening geeft dan het daadwerkelijk hebben van een mooi rapport. Mijn allerbeste beentje voortzetten, dat doet ’t ‘em.

Het is overigens niet te verwarren met perfectionisme, bijvoorbeeld als ik een YouTube video, nadat hij opgeslagen is (ja, mijn ambitieus zijn gaat verder dan school) nog een keer bekijk en ik zie dat er nog hier of daar is stukje niet is eruit geknipt is dat ik liever wel eruit geknipt had gezien, ja dan laat ik het gewoon. Mijn voorkomen hoeft niet perfect te zijn, ik heb niks te bewijzen aan iemand en bovenal ik ben ook jawel, gewoon een mens en hetzelfde geld voor alle andere dingen waarbij perfectionisme een rol kan spelen.

Je bepaalt dan ook zelf voor hoeverre je streeft naar iets en waar de grens ligt. Dat maakt de hoogte van ‘het streven’ dan ook iets relatiefs, je streven moet wellicht hoger zijn dan waar je staat, anders is het geen streven en om maar even dit punt te versterken: vorig jaar bijvoorbeeld streefde ikzelf naar een 6,8 voor Wiskunde, ik moest en zou op HAVO toegelaten worden en die eis halen, de angst dat ik die norm niet zou halen zat er dik in was dan ook zeker realistisch. Het jaar ervoor sloot ik namelijk Wiskunde nog af met een magere viertje en in mijn examenjaar scoorde ik ook nog de nodige onvoldoendes, maar, je voelt hem misschien al, op mijn examen wist ik een mooi punt (8) te halen te halen. Echter dat wel als resultaat van oneindig veel bijlessen, bidden maar vooral ambitieus bezig zijn.

Het punt dat ik probeer duidelijk te maken is dat een realistisch streven hebben misschien nog wel het belangrijkste is en in mijn geval zou je je nog kunnen afvragen of die 6,8 wel een realistisch streven was en ik mezelf niet een laag doel stelde zodat ik toch nog iets voor mezelf zou kunnen bewijzen maar ik weet dat dat niet zo is. Ik heb gewoon puur geluk gehad bij de onderwerpen van het examen, alles wat ik niet onder de knie had zat er op wonderbaarlijke wijze ook niet in. Maar dat laatste terzijde.

De streefbaarheid van een doel en het doel opzich is dus iets persoonlijks en zo denk ik ook dat iemand die, om maar wat te noemen – in een bejaardentehuis werkt net zoveel voldoening uit zijn/haar streven binnen haar werk halen als een chirurg. Je moet wel willen natuurlijk, een andere belangrijk aspect, maar ambitieus bezig zijn, streven naar x, dat is voor iedereen weggelegd. Ja, en dat precies maakt ambitieus zijn ook nog eens extra mooi denk ik.

Ben jij ambitieus?

Love,

Jill

 

Share: