Een ander bekritiseren is gemakkelijk. Vaak denken we niet na over het verhaal dat erachter kan zitten en baseren we uit gemak onze mening gewoon op de gebrekkige informatie die we kennen. Het liefste zijn we daar ook nog selectief in, de situaties die jouw beeld van het desbetreffende persoon versterken laten we het liefste erin, alles daarnaast filteren we als het kan eruit. Echter is nog een iemand waar veel makkelijker en ongenuanceerder kritiek op leveren valt, jijzelf. Ik betrap mezelf er vaak genoeg op het doen maar stiekem vind ik het gewoon fucking bullshit.

Kritiek leveren op jezelf heeft denk ik niets te maken onzekerheid of faalangst op het eerste oog, maar met extreme bewustheid van al jouw handelingen. Ik merk het bij mezelf vooral in nieuwe situaties, want dan heb ik (en ik denk zo velen met mij) de drang om me te bewijzen. Kwam dat niet raar uit mijn mond? Praat ik niet teveel? Vinden ze me niet een raar kind? Een beetje ziekmakend is het, constant door de ogen van anderen naar jezelf proberen te kijken. Je kunt niet in andermans hoofd kijken en bovendien zijn zij in hun bovenkamer waarschijnlijk net zo druk met zichzelf bezig als jij denk ik zo.

Je bent het niet waard om zoveel over jezelf te twijfelen. Jij bent degene die het constant met jezelf moeten uithouden en jezelf volstoppen met allerlei negativiteit gaat het er niet beter op maken. Jij bent menselijk en daarmee uniek. Tuurlijk zijn er dingen die gewoon niet goed zijn, maar als jij een keer liegt of iemand kwetst maakt dat jou geen slechter mens want fouten maken hoort er nou eenmaal bij en fouten maken betekent niet dat je het niet waard bent.

Als jij jezelf  het (voor een deel) niet waard vind om van te houden, hoe zou je dan liefde moeten kunnen geven aan anderen? En überhaupt moeten kunnen ontvangen? Zo zit het ook denk ik bij leren en wat ze noemen ‘verder komen in het leven’ want als jij jezelf niet de kans gunt om fouten te maken, daarvan te leren en een stap voorruit te zetten is het ook onmogelijk jezelf te ontwikkelen. Je moet jezelf die ontwikkeling gunnen.

Ik sta heus niet iedere morgen voor de spiegel mezelf te bewonderen om hoe geweldig ik wel niet moet zijn, hell no. Ik als perfectionist zijnde zal nooit stoppen met kritiek leveren op mezelf want zelf reflectie is de key voor mij om zaken te perfectioneren. Echter hebben we dan ook over opbouwende kritiek, want ik kan er verder mee tot op een bepaald niveau. Daarmee bedoel ik dat ik realistische grenzen zet, ik zou mezelf dan ook volledige perfectionist noemen want ik zet bepaalde grenzen en streef naar verbetering, niet naar een toppunt. Ook probeer ik zoveel mogelijk te relativeren in de kritiek die ik lever op mezelf omdat in mijn achterhoofd houd dat ikzelf degene ben die kritiek levert en wat mij opvalt en ander waarschijnlijk niet opvalt.

Het is lastig, maar zoals met alles is ergens bewust van worden de eerste stap. Please embrace yourself. <3

Love,

Jill

 

 

Share: