Het is alweer een hele poos geleden dat ik gewoon eens even een lap hersenspinsels uit heb zitten typen. Bij het schrijven van de eerste zin voel ik meteen alweer wat enthousiasme borrelen want schilderen en foto’s schieten is leuk, maar gewoon eens even rustig een momentje nemen om mijn hoofd een beetje leeg te ‘schrijven’ doe ik niet meer zo vaak en blijft toch ook wel ontzettend fijn.

Enfin, de laatste tijd ben ik heel erg bezig wat perfectionisme is, wat prestatiedrang is en waar tussen die twee de grens voor mij ligt. Regelmatig krijg ik de vraag ‘hoe ik het toch voor elkaar krijg’ en ‘hoe ik het volhoud’ wat betreft (relatief hoog) scoren op school, sociaal leven en andere activiteiten op creatief- en bloggebied. Bij zulke vragen moet ik toch even een keer slikken omdat die toch wel aardige prestaties die ik bereik door een efficiente tijdsindeling ook een keerzijde kennen, of wel gekend hebben.

5HAVO vereist in vergelijking met andere jaren nog meer prestaties: een profielwerkstuk, een extra vroege toetsweek en natuurlijk de examens. Ik probeer als perfectionist daar heel bewust mee om te gaan omdat ik heel erg wil oppassen voor die ene onzichtbare grens: de situatie wanneer perfectionisme om slaat in prestatiedrang.

Eind vorig jaar zat ik namelijk een stap over de streep naar prestatiedrang. Ik deed vervroegd eindexamen in Engels en stond aan het einde van het jaar een 8,5 gemiddeld. Prachtig cijfer, daar was ik zelf destijds ook van overtuigd hoor. Normaliter streef ik naar ‘het hoogst haalbare’, dat is voor mij nooit een bepaald iets of in dit geval een cijfer, maar gewoon datgene wat ik simpelweg bereik met mijn best te doen. Ik ben dan ook eigenlijk altijd tevreden maar dit keer voelde ik toch echt die urge opkomen om een 8,5 te halen, dan had ik namelijk een mooie 9 op mijn eindlijst.

Ik stelde iets concreets en dat het hele motto ‘meer dan je best kun je niet doen’ viel daarbij weg. Na vijf oefenexamens te hebben gemaakt waarbij ik niks hogers dan een 7,6 haalden storte ik me huilend tussen mijn ouders op de bank. Dat klinkt in de oren van mensen die niks met perfectionisme hebben misschien heel erg overdreven, maar ik was zò ontzettend gefrusteerd op dat moment.

Nadat ik even met mijn paps en mams gepraat had (die overigens meer leven volgens het motto ‘doe die boeken nu maar weg en kom nou maar TLC kijken op de bank’) realiseerde ik me dat dit gewoon niet ‘natuurlijk’ was en ten koste van mij ging hield ik er ook direct mee op. Ik verklaarde mezelf voor gek dat ik mezelf zo erg had laten gaan en ging vastberaden het examen in met mijn ouderwetse instelling waarbij ik simpelweg mijn best deed en ook tevreden zou zijn met een 8.

Guess what? Ik haalde een 8,6 en daarmee een mooie 9 op mijn eindlijst.

Grote les voor mij was dat meer dan je best je daadwerkelijk niet kunt doen en zitten azen op meer dan dat kloot je, plat gezegd, alleen jezelf mee. Rust (in je hoofd) is essentieel. Ik ben heel erg blij dat ik mezelf ben tegen gekomen en hoewel dit dus de keerzijde van perfectionisme is hangen er natuurlijk ook zeker mooie kantjes aan vast. Wellicht dat ik daar ook nog een keer iets over schrijf maar hiermee wil aantonen dat niet alles rozengeur en maneschijn is en al zeker niet deze eigenschap. Ik ben blij dat ik dit inzicht nu heb en daarom eigenlijk ‘vrij rustig’ in 5HAVO sta en vooral geniet van dat laatste jaartje middelbare school.
Love,

Jill

Share: