De tweede dag van onze Milaantrip brachten we niet door in het centrum, maar besloten we de trein te pakken richting het Comomeer. We bezochten niet zoals de meeste toeristen Como (de plaats), maar het prachtige stadje Bellagio dat ook op ongeveer een uur van Milaan ligt. Ik kan jullie alvast verklappen dat ik nog nooit op zo’n mooie plek geweest ben. Buckle your seatbelts boys and girls, want dit is het tweede deel van ons avontuur van Milaan!

‘S ochtends vroeg pakten de we de trein richting Tirano en stapte we uit bij Varenna – Esino. Vanaf daar kun je namelijk met het veer naar Bellagio. Treintickets zijn hier overigens super goedkoop, bij de automaat op Milano Centrale betaalden we €6,40 per persoon voor een enkele reis. Een tip hierbij is om even goed de achterkant van je ticket te lezen, je moet het ticket namelijk valideren bleek achteraf in de trein. Gelukkig was de conductrice heel lief en was het geen probleem.

Door Varenna naar de ferry.

Aangekomen in Bellagio! Nog nooit zoveel schoonheid op een paar vierkante meter gezien. Ieder hoekje van de straat rook naar koffie, zag er prachtig uit en straalde een soort warmte uit. We dwaalden wat door de straatjes en kwamen uit bij Villa Serbioni, waar een zwembad was.

Het zonnige leven sponsored by Puck van de Petteflet. Eigenlijk speelde dit scenario zich af luttele secondes voor het moment dat ik heel Italië bijeen vloekte omdat het hek zo warm was.

Enfin, Villa Serbioni bleek een 5-sterrenhotel waar piccolo’s je bij de deur verwelkomden ‘buongiorno bella!’ en je maarliefst 60 euro per persoon betaalden om als niet-gast gebruik te maken van het zwembad. Intens goed plan met een loontje van de heer Albert Heijn. Gelukkig was de receptioniste zo aardig om ons op een kaartje aan te wijzen waar nog meer zwembaden te vinden waren. Zo kwamen we uit bij de Bellagio Sporting Club, waar we heel de middag het cliché zwembad in, zwembad uit gingen. Ook begon ik te lezen in ‘Vele hemels boven de zevende’ van Griet op de Beeck.

Tijd om weer te vertrekken met een flink verbrand hoofd richting de ferry. Met honger.

Kunnen we even gezamenlijk amen zeggen voor Carmen haar mooie snoet?

We wandelden richting La Laterna, waar Carmen een carpaccio met groente en ik een carpaccio met zucchini en garnalen. Zo’n intens zen gevoel als het rondlopen in Bellagio mij gaf heb ik zelden gehad. Fijn gezelschap, een prachtige omgeving en lieve locals. We stapten de trein in met een mega voldaan gevoel.

Het loket voor treintickets was al gesloten dus moesten we de conducteur opzoeken in de trein. Na de hele trein te hebben doorgewaggeld kwamen we bij de machinist (en de conducteur) uit, die niet in zo’n afgesloten hok zit zoals bij de meeste NS-treinen, maar gewoon een hok met een schuifdeur. Toen de machinist ‘Buonsera bella, do you want to drive the train?’ riep, reageerden we dan ook direct enthousiast. Uiteindelijk hebben we een half uur gekletst over het leven in Milaan en over de mooiste locaties aan het Comomeer. Het was zo’n gekke ervaring om helemaal voorin een trein te zitten. Ik mocht ook toeteren.

Eenmaal aangekomen haalden we als afsluiter nog even uno gelato, héérluk.

5 uur ’s nachts, op Via Degli Astri voor ons appartementencomplex. Tijd om naar huis te gaan alweer! We hebben twee prachtige dagen beleefd en het was heerlijk om er even goedkoop tussenuit te kunnen, ook al was het maar voor even. Mag ik overigens even een ziek applaus omdat ik al mijn spullen in mijn rugzak en rode tasje heb gekregen? Het was een topreisje. Op de Bulgaarse woningdelers met hun nogal stinkende kookkunsten na, maar dat hoort erbij. 😉

Wat is jouw favoriete stad voor een citytrip?

Love,

Jill

Share: