Bloggen als kunst op zich of als commercieel middel, twee begrippen met een onduidelijke kloof ertussenin: ze kunnen zelfs samengaan. De afgelopen jaren is er veel veranderd in de online wereld: de ontwikkeling waarbij blogs worden gebruikt voor commerciële doeleinden, de opkomst van het vloggen en het maken van series of video’s met een dusdanige kwaliteit en bepaald niveau wat door de televisie niet meer geëvenaard kan worden.

Dat zulke dingen mogelijk zijn en media-gebruik niet langer voorbehouden is aan complexe organisaties, maar juist iedereen ruimte krijg voor zijn of haar stem, is ronduit prachtig. Echter is het wel de vraag in hoeverre die stem nog ‘eigen’ is. Ik heb het dan niet over een soortement van injectienaaldtheorie waarbij sitebezoekers zaken overnemen van de desbetreffende blogger, en in hoeverre datgene wat die blogger weergeeft zijn/haar werkelijke mening is. Dat stukje verschilt van blogger tot blogger en zul je nooit kunnen peilen.

Ik heb het over ‘succesvolle’ influencers en hoe zij voldoen aan een strict plaatje, smetteloze, eenduidige feed en outfits die allemaal thuishoren in hetzelfde trendy rijtje (vooral niet té gewaagd), bij voorkeur voor een grachtenpand – om zo maar binnen dat hokje te vallen. Ik geloof dat er wel een paar honderd van zulke plaatjes te vinden zijn. Dat is geen probleem op zich, maar het roept bij mij toch vragen op. Waar is het onderscheid? Wat is datgene dat nog uniek maakt? De trends zijn bij ieder hetzelfde en het smetteloze feed-palletje ook. En ook al kun je met zo’n account flink wat samenwerkingen binnen harken, is dat echt allés?

Het internet staat vol met lijstjes en ‘how to’s’ om een succesvol blogger te zijn. Een punt dat op ieder lijstje voorbij komt is het hebben van een eigen identiteit én het volhouden daarvan. ‘Je moet een duidelijke identiteit uitstralen, als je een modeblog hebt is de kans dat een artikel over een ander onderwerp minder gewaardeerd wordt’. Ik vind dat intens zonde. Moet het doel van bloggen zijn om veel volgers te bereiken, die jou bezoeken om dat ene stukje (eenduidige) persoonlijkheid telkens in een net iets ander jasje te zien? I think not. Een vorm van zelfvervreemding, vind ik heel eerlijk.

Natuurlijk laat ik zelf ook maar een deel zien van mezelf, maar ik ben er wel van overtuigd dat ik mezelf niet beperk in mijn persoonlijkheid. Als ik zin heb dan post ik net zo graag een artikel met wat illustraties als een outfitpost. Ik hoef en wil niet in het influencer-rijtje thuishoren, omdat ik ervan houdt het de complete wereld te fotograferen, en te pas en te onpas te schrijven over wat ik wil. Een eenduidige feed geeft geen ruimte voor mijn persoonlijkheid. En ja, dat ben ik maar minder aantrekkelijk voor bedrijven, en dan keren volgers maar alleen terug voor die ene column of zelfs helemaal niet. Ik hou van het bloggen als kunst op zich. 

Love,

Jill

Mini-disclaimer: Natuurlijk geld het ‘zolang je er plezier in hebt’ voor al het blogger- en influencer-gerelateerde werk, maar ik het punt dat ik probeer te maken is dat het zo mooi is om ook eens juist een andere kant te zien. Je kunt er zeer zeker ook plezier in hebben alleen een deel van jezelf te weergeven, of juist vanuit commercieel oogpunt bloggen en daar plezier in hebben, dus dit geld echt niet voor iedereen.

Share:

Over mijn leesmateriaal bloggen is iets dat ik amper, al dan niet doe. Waarom? Omdat ik in eerste instantie veel te weinig tijd neem om te lezen. Ik lees een verplicht aantal boeken voor school natuurlijk, maar een stapel boeken thuisbrengen van de bibliotheek sta ik mezelf alleen maar toe in de zomervakantie. Ik ga niet betogen waarom lezen wel degelijk leuk is, je bent nou eenmaal wel dat type dat graag insta-dichters volgt en kan genieten van een goed boek of simpelweg ben je dat niet. Enfin, ik schrijf vandaag een klein stukje over het boek van een bekende insta-dichter. Tijd voor verandering!

Share:

Het is alweer een hele poos geleden dat ik gewoon eens even een lap hersenspinsels uit heb zitten typen. Bij het schrijven van de eerste zin voel ik meteen alweer wat enthousiasme borrelen want schilderen en foto’s schieten is leuk, maar gewoon eens even rustig een momentje nemen om mijn hoofd een beetje leeg te ‘schrijven’ doe ik niet meer zo vaak en blijft toch ook wel ontzettend fijn.

Enfin, de laatste tijd ben ik heel erg bezig wat perfectionisme is, wat prestatiedrang is en waar tussen die twee de grens voor mij ligt. Regelmatig krijg ik de vraag ‘hoe ik het toch voor elkaar krijg’ en ‘hoe ik het volhoud’ wat betreft (relatief hoog) scoren op school, sociaal leven en andere activiteiten op creatief- en bloggebied. Bij zulke vragen moet ik toch even een keer slikken omdat die toch wel aardige prestaties die ik bereik door een efficiente tijdsindeling ook een keerzijde kennen, of wel gekend hebben.

Share:

Het liefste ben ik bezig. Niet om diepliggende redenen maar gewoon, om ’s avonds weer met een voldaan gevoel in bed te stappen. Ik hou ervan wanneer ik ’s avonds in de danszaal sta en terugdenk aan hoelang het alweer geleden is dat ik ’s morgens het tweede uur die toets maakte op school maar vooral – hoeveel ik heb klaar gekregen tussen die twee momenten in. Echter is het leven meer dan een to-do lijstje afwerken, de geweldige banden onderhouden met mijn vriend(inn)en en creatief bezig zijn. Het leven is namelijk ook rust nemen en dat laatste vind ik stiekem toch een beetje moeilijk.

Hoewel ik iedere avond trouw uittel hoe laat ik in bed moet liggen om mijn 8 uur slaap te halen en ook daadwerkelijk op dat moment in bed lig sta ik echt met tegenzin op. Hoewel half puberend Nederland waarschijnlijk met constante tegenzin iedere morgen het bed uitstapt valt dat voor mij gewoon vies tegen. Het is geen spontaan gebrek aan motivatie, met een cum laude rapport in de pocket en een blog met naar mening toch wel mooie bezoekersaantallen ben ik heel tevreden en dat zijn dan ook mooie resultaten van mijn wil om bezig te zijn. Het is simpelweg eigenlijk een kwestie van niet meer kunnen, daarom is rust essentieel om die resultaten te behouden en is het dan ook aan mij in de meeste gevallen om die mezelf te gunnen.

Voor deze verder week las ik dus ook even een pauze in. Ik heb nog twee daagjes school die ik moet doorkomen en vrijdag een meeloopdag bij Artez waar ik dan wel echt ontzettend naar uitkijk. In de meivakantie neem ik de rust die ik nodig heb, hoe graag ik ook wil werken aan mijn blog – ik weet dat even gas terug nemen nu het verstandigst is.

Een lesje, want ik had eigenlijk het totaal niet door dat ik tegen mijn grens aan het werken was. Het besef klapte me opeens in het gezicht. Ik hoop volgende week weer terug te zijn met allerlei leuke en nieuwe postjes en wellicht ook een video. <3

See you,

Jill

Share:
Page 1 of 61234...Last »