Met inmiddels zo’n 200 blogposts online op Fashupstyle zou je kunnen zeggen dat er best wel een hoop informatie over mij op het internet te vinden is. Of het nou een oppervlakkige review is of niet, er komt altijd wel een beetje ‘Jill’ in terug en daarnaast staan genoeg foto’s online van mij te herkennen als je me ergens tegen zou komen. Toch zie ik bloggen niet als een inbreuk op mijn privacy. Ofcourse hey, het is een keuze om een blog aan te maken maar ik heb niet het idee alsof heel mijn leven op het internet ligt.

Toen ik begon met bloggen dacht ik er daar helemaal niet zo bewust over na maar in de loop van de tijd begon ik mezelf toch vragen te stellen als ‘zou ik willen dat iedereen dit zou weten?’ en zo maakte ik bijvoorbeeld de keuze om te stoppen met de wekelijkse Weekly Feed en My Life As Jill filmpjes en die te vervangen door een maandelijkse variant, waar ik enkel momentjes uitkies waarvan ik denk dat ik mijn omgeving niet teveel betrek en nogsteeds tevreden als ik het op internet zou vinden over tien jaar.

Door de juiste grenzen te stellen denk ik dat het leven op sociale media prima samen gaat met het hebben van privacy. Of je nou een blogger of simpelweg enkel Facebook-gebruiker bent, het is soms wel eens even fijn om af te kijken hoe een ander het een en ander regelt. Dit zijn mijn tips hoe ik mijn privacy beheer op social media.

 

  • Allereerst is het denk ik heel belangrijk om te bedenken maar ook te beseffen wie alles over je kan lezen. Als aarzelt bij de gedachte ‘die en die kunnen dit lezen’ dan kies ik er in mijn geval meteen al voor om het stuk te schrappen. Je publiek bestaat niet alleen uit de mensen waarvan je weet dat ze je vast volgen en daarom schrik (of ja, schrikken is een groot woord) als in een gesprekje met bijvoorbeeld een klasgenootje opeens blijkt dat ze iets op mijn blog hebben gelezen. Ik vind het natuurlijk véél meer dan geweldig dat mensen dit allemaal lezen maar die connectie tussen mensen waarmee ik normaal niet zoveel om ga en die toch veel meer over mij weten dan andersom verbaast me vaak nog wel. Iets om over na te denken!
  • Naast beauty en fashion zijn en nog veel meer andere dingen waar ik in mijn leven bezig mee ben, echter kies ik bewust voor juist alleen die twee onderwerpen om die een podium te geven. Natuurlijk is dat ook uit praktische overwegingen, een lezer die geïnteresseerd is in lipsticks hoeft niet geïnteresseerd te zijn in waterverf en vice versa. Echter is het ook dat ik het bijvoorbeeld amper over mijn christelijke geloofsovertuiging omdat ik bijvoorbeeld vind dat dat mijn eigen iets is. Selectief zijn in welke onderdelen van jezelf je wilt delen is dus ook een van de kunstjes denk ik zo.
  • Ook een onderscheid maken in persoonlijke media en blog gerelateerde media is denk ik belangrijk. Zo heb ik mijn Facebook helemaal – om het maar zo even te zeggen – dicht getimmerd omdat dat toch mijn persoonlijke leven betrekt. In hoeverre je dat dan persoonlijk mag noemen, ook op Facebook ben ik selectief in wat ik deel want alles wat ik daar deel blijft ook bij de mooie en oppervlakkige kantjes van mijn leven. Ik ben zelf geen fan van het leven ‘mooier maken op social media’ maar ik ben wel een voorstander van het ‘mooi laten op social media’, frustraties en alles in die richting hou ik voor mezelf of deel ik direct met het kringetje mensen om mij heen en ik hoop ook dat anderen dat doen.
  • Als laatste is het belangrijk denk ik om je omgeving niet teveel te betrekken. Natuurlijk verschijnt hier en daar wel eens een vriend(in) op mijn blog en dat dan ofcourse met hun toestemming. Echter alle kiekjes van feestjes en persoonlijke herinneringen en uitgebreide verhalen vind ik een stapje te vergaan, niet alleen voor hun maar ook voor mezelf. Vooral op deze leeftijd is het zo dan vriendschappen zich nog wel eens kunnen veranderen en dan ben je opeens minder blij met al die gegevens op je blog.

We zijn alweer 700 woorden verder! Dit is een beetje mijn visie op privacy en ik snap ook heel goed als er mensen zijn die wel juist de mindere kantjes van hun leven op social media delen of juist wel héél persoonlijk bloggen maar voor mij ligt dat niet zo. Pas jij specifieke ‘regels’ toe wanneer je iets post op social media? Ik ben benieuwd!

Love,

Jill

 

Share:

Een ander bekritiseren is gemakkelijk. Vaak denken we niet na over het verhaal dat erachter kan zitten en baseren we uit gemak onze mening gewoon op de gebrekkige informatie die we kennen. Het liefste zijn we daar ook nog selectief in, de situaties die jouw beeld van het desbetreffende persoon versterken laten we het liefste erin, alles daarnaast filteren we als het kan eruit. Echter is nog een iemand waar veel makkelijker en ongenuanceerder kritiek op leveren valt, jijzelf. Ik betrap mezelf er vaak genoeg op het doen maar stiekem vind ik het gewoon fucking bullshit.

Kritiek leveren op jezelf heeft denk ik niets te maken onzekerheid of faalangst op het eerste oog, maar met extreme bewustheid van al jouw handelingen. Ik merk het bij mezelf vooral in nieuwe situaties, want dan heb ik (en ik denk zo velen met mij) de drang om me te bewijzen. Kwam dat niet raar uit mijn mond? Praat ik niet teveel? Vinden ze me niet een raar kind? Een beetje ziekmakend is het, constant door de ogen van anderen naar jezelf proberen te kijken. Je kunt niet in andermans hoofd kijken en bovendien zijn zij in hun bovenkamer waarschijnlijk net zo druk met zichzelf bezig als jij denk ik zo.

Je bent het niet waard om zoveel over jezelf te twijfelen. Jij bent degene die het constant met jezelf moeten uithouden en jezelf volstoppen met allerlei negativiteit gaat het er niet beter op maken. Jij bent menselijk en daarmee uniek. Tuurlijk zijn er dingen die gewoon niet goed zijn, maar als jij een keer liegt of iemand kwetst maakt dat jou geen slechter mens want fouten maken hoort er nou eenmaal bij en fouten maken betekent niet dat je het niet waard bent.

Als jij jezelf  het (voor een deel) niet waard vind om van te houden, hoe zou je dan liefde moeten kunnen geven aan anderen? En überhaupt moeten kunnen ontvangen? Zo zit het ook denk ik bij leren en wat ze noemen ‘verder komen in het leven’ want als jij jezelf niet de kans gunt om fouten te maken, daarvan te leren en een stap voorruit te zetten is het ook onmogelijk jezelf te ontwikkelen. Je moet jezelf die ontwikkeling gunnen.

Ik sta heus niet iedere morgen voor de spiegel mezelf te bewonderen om hoe geweldig ik wel niet moet zijn, hell no. Ik als perfectionist zijnde zal nooit stoppen met kritiek leveren op mezelf want zelf reflectie is de key voor mij om zaken te perfectioneren. Echter hebben we dan ook over opbouwende kritiek, want ik kan er verder mee tot op een bepaald niveau. Daarmee bedoel ik dat ik realistische grenzen zet, ik zou mezelf dan ook volledige perfectionist noemen want ik zet bepaalde grenzen en streef naar verbetering, niet naar een toppunt. Ook probeer ik zoveel mogelijk te relativeren in de kritiek die ik lever op mezelf omdat in mijn achterhoofd houd dat ikzelf degene ben die kritiek levert en wat mij opvalt en ander waarschijnlijk niet opvalt.

Het is lastig, maar zoals met alles is ergens bewust van worden de eerste stap. Please embrace yourself. <3

Love,

Jill

 

 

Share:

Om mezelf ambitieus te noemen vind ik moeilijk, bij mij roept dat namelijk al gauw narcistische gevoelens op namelijk. Eigenlijk zijn die gevoelens helemaal niet zo terecht, om van jezelf te zeggen dat je een streven hebt of simpelweg de bedoeling om iets te bereiken hebt is toch helemaal zo slecht nog niet?

Ik ben zelf heel erg van het ‘work hard and be nice’ omdat ik denk door hard te werken en volgens de beste moreel goede versie van jezelf te handelen heel wat voldoening uit je leven te halen valt. Ik ga voor die 8, en het liefste nog voor die 9 op school en ja, toen ik deze week mijn rapport in ontvangst nam met een dikke 8,0 over alles gemiddeld weet ik dat het ergens goed voor is geweest. Echter is ‘mijn ambitieus zijn’ niet doelgericht, ik denk dat ik bij mij eerder gaat om het ‘streven naar’. Tuurlijk zette ik in mijn hoofd een vinkje achter ‘een goed rapport hebben’ maar ik denk het proces ernaar toe, het vertrouwen opbouwen dat ik een mooi lijst haal – door in dit geval te leren en vragen te stellen – mij meer voldoening geeft dan het daadwerkelijk hebben van een mooi rapport. Mijn allerbeste beentje voortzetten, dat doet ’t ‘em.

Het is overigens niet te verwarren met perfectionisme, bijvoorbeeld als ik een YouTube video, nadat hij opgeslagen is (ja, mijn ambitieus zijn gaat verder dan school) nog een keer bekijk en ik zie dat er nog hier of daar is stukje niet is eruit geknipt is dat ik liever wel eruit geknipt had gezien, ja dan laat ik het gewoon. Mijn voorkomen hoeft niet perfect te zijn, ik heb niks te bewijzen aan iemand en bovenal ik ben ook jawel, gewoon een mens en hetzelfde geld voor alle andere dingen waarbij perfectionisme een rol kan spelen.

Je bepaalt dan ook zelf voor hoeverre je streeft naar iets en waar de grens ligt. Dat maakt de hoogte van ‘het streven’ dan ook iets relatiefs, je streven moet wellicht hoger zijn dan waar je staat, anders is het geen streven en om maar even dit punt te versterken: vorig jaar bijvoorbeeld streefde ikzelf naar een 6,8 voor Wiskunde, ik moest en zou op HAVO toegelaten worden en die eis halen, de angst dat ik die norm niet zou halen zat er dik in was dan ook zeker realistisch. Het jaar ervoor sloot ik namelijk Wiskunde nog af met een magere viertje en in mijn examenjaar scoorde ik ook nog de nodige onvoldoendes, maar, je voelt hem misschien al, op mijn examen wist ik een mooi punt (8) te halen te halen. Echter dat wel als resultaat van oneindig veel bijlessen, bidden maar vooral ambitieus bezig zijn.

Het punt dat ik probeer duidelijk te maken is dat een realistisch streven hebben misschien nog wel het belangrijkste is en in mijn geval zou je je nog kunnen afvragen of die 6,8 wel een realistisch streven was en ik mezelf niet een laag doel stelde zodat ik toch nog iets voor mezelf zou kunnen bewijzen maar ik weet dat dat niet zo is. Ik heb gewoon puur geluk gehad bij de onderwerpen van het examen, alles wat ik niet onder de knie had zat er op wonderbaarlijke wijze ook niet in. Maar dat laatste terzijde.

De streefbaarheid van een doel en het doel opzich is dus iets persoonlijks en zo denk ik ook dat iemand die, om maar wat te noemen – in een bejaardentehuis werkt net zoveel voldoening uit zijn/haar streven binnen haar werk halen als een chirurg. Je moet wel willen natuurlijk, een andere belangrijk aspect, maar ambitieus bezig zijn, streven naar x, dat is voor iedereen weggelegd. Ja, en dat precies maakt ambitieus zijn ook nog eens extra mooi denk ik.

Ben jij ambitieus?

Love,

Jill

 

Share:

Onlangs las ik Suz’ haar lijstje met dingen die zij niet had willen missen in 2015 op VERSUS A. Daarop begon het bij mij te kriebelen – met mijn drang naar overzichtelijkheid die ik soms en soms ook absoluut niet heb als het me uitkomt (lees: opruimen) – ook een lijstje te maken. 2015 was tegenover al mijn andere levensjaren een heel vernieuwend jaar met veel verandering (verrassend Jill, verassend!)  en denk ik toch wel een van de betere jaren, nu de hormonen wat gaan liggen en daar enige zekerheid over dingen waar ik voor sta voor plaats heeft gemaakt. Dit zijn de dingen die ik niet had willen missen 2015!

 

1. Londen, voor het eerst helemaal alleen (met Sanne natuurlijk, maar niets in de trant van ouders, school etc.) op reis! Wat was het heerlijk om te gaan en staan waar we wilden, eens voor een keer alles zelf uit te zoeken en net zo lang te blijven hangen ergens als we zelf wilden.

bb

3. Als we het dan toch over herrineren hebben, Gala was me er toch ook eentje die ik echt niet had willen missen. Ik voelde me een ware prinses en ik was die dag dan wel een beetje een Promzilla van tevoren (dat belooft nog wat ooit als ik ga trouwen) maar ik had me geen mooiere avond kunnen wensen.

4. Examen doen, huilend boven mijn wiskundeboek zitten met de gedachte mijn mooie SE cijfers een heel eind naar beneden zouden kelderen en vervolgens gewoon cum laude slagen. Dit is echt een typisch voorbeeld van een van de dingen die me dit jaar heeft laten inzien dat ik de gedachte ‘kan ik wel?’ zeker wel eens wat vaker mag veranderen in een bevestigende zin.

Ik vind het op een negatieve manier fascinerend hoe mijn brein me kan eigenlijk kan tricken in me te laten geloven dat ik dingen niet kan, de gedachte dat ik zou falen op mijn examens is maar een van de velen dingen waar ik zo over denk namelijk en waarbij achteraf de zorgen compleet voor niks zijn geweest. Tuurlijk zijn er dingen die ik echt zeker weten niet kan, zo haat alles dat op -kunde eindigt mij en andersom maar er zijn daarentegen ook een paar kwaliteiten waar ik van zeg ‘ja, dat kan ik goed’. Dat neemt niet weg het feit dat ik Wiskunde met een 8 heb afgesloten na oneindig veel bijles van mijn vader en het Samengevat boekje nog vaker erbij te hebben gepakt dan de Bijbel laat me inzien dat ik wel degelijk wat kracht heb, zolang ik het maar wil. Examen doen heeft me dus laten beseffen dat ik dus best wel eens wat voorzichtiger mag zijn met de stempel ‘kan ik niet’ en geloven in mezelf nog niet zo slecht.

5. De rust in mij. In 2015 ging alles me een stuk makkelijker af dan voorgaande jaren, ik kon makkelijker met verandering en ‘het onbekende’ omgaan en stelde dingen die ik liever niet deed niet langer uit en ging ze daarbij ook niet uit de weg.

6. Om er ook maar even wat materialisme in te gooien, ik dank God voor vloeibare matte lipstick. De afgelopen tijd draag ik bijna niks anders meer. Een mauve-achtig kleurtje staat nog hoog op mijn wishlist.

Foto 20-12-15 13 39 28

7. Het feit dat ik nu weet dat ik geen geboren kapster ben. Nooit, nooit, nooit meer doen, Jill! Blondering is niet voor kinderhandjes bestemd en dat weet ik nu verdomd goed. Ik heb het idee dat de conditie van mijn haar behoorlijk achteruit is gegaan door mijn experimentje en daar baal ik enorm van.

8. Alle frietkramen in de buurt. Mijn ouders zijn echte fijnproevers maar ik ben nogsteeds het allerblijst wanneer we Zondag’s een frietje halen. En ik dank Sanne en Merel voor het delen van mijn frietliefde.

9. Dat ik Fashupstyle heb. Ik kan me ondertussen geen leven zonder blog meer voorstellen, in alles wat ik voorneem kijk ik of het bruikbaar is voor mijn blog en ik zou op het moment niets anders kunnen. Ondanks dat ik afgelopen tijd wegens alle drukte best inactief geweest ben blijft Fashupstyle toch mijn kleine kindje en het schrijven en fotograferen blijven, of dat nou voor mijn blog is of niet, toch een paar van mijn favoriete bezigheden.

10. Het meest cheesy stuk heb ik voor het laatst bewaart maar dat betekent zeker niet dat het minder belangrijk is: Deze is voor de mensen die ik niet in de ogen hoef te kijken om te weten welke oogkleur ze hebben en waar maar een paar woorden genoeg zijn om me uit te leggen. Waar het niet bij oppervlakkige gesprekjes mee blijft maar tegelijkertijd ook de tranen over de wangen kan lopen van het lachen. Dankje, echt.

Ik hoop dat 2016 minstens zo mooi wordt, ook voor jouw mijn lieve lezer. 

Love,

Jill

Share:

Al lezende zul je merken wat voor een onverwachte wending dit blogpostje maakt, aangezien ik deze blogpost toch begon met een ietwat oppervlakkige doelstelling genaamd ‘over mijn liefde voor lipstick’. Ik vond het resultaat van het uitschrijven van mijn hersenspinsels toch wel leuk genoeg om te delen dus bij deze. Enjoy!

Foundation, concealer, bronzer en blush zijn dingen die ik iedere morgen met plezier op mijn gezicht pleur. Toch kan ik je vertellen dat het aller- allerleukste om mee te kliederen lippenstift is voor mij, hoe simpel het ook mag zijn. Hoewel ik mijn ogenleden graag van een kleurtje voorzie vind ik mijn gezicht pas echt af met een kleurtje op mijn lippen. Als ik eerlijk ben zou ik ook zonder oogschaduw een make-uplook stiekem nog best wel compleet kunnen vinden eigenlijk. Dat neemt of course niet weg dat ik ook oogschaduw enorm leuk vind.

Na in groep 8, alweer 5 jaar geleden, jeetjemina, transparente lipgloss helemaal ontdekte begon ik ongeveer drie jaar geleden met rode lipstick. Als we die puberlipjes verfden, dan deden we het ook goed. Ik was destijds totaal niet bang om een beetje af te steken van de only spinnenpootwimpers cultuur zoals ik het althans vroeger noemde,  en liep dan ook al te graag met mijn glittersweater, appeltjesgroene broek en natuurlijk rode lipstick door de stad. My god, het klinkt nog fouter wanneer ik het opschrijf.

Evengoed, de supershiny kwalitatieve *kuch* rode lipstick is vervangen voor heel wat andere tintjes en vooral meer kwalitatieve (en daarmee ook portemonnee leegtrekkende) exemplaren. Ik ben gek op ‘my lips but better’-tintjes maar ook voor paarse lipstick of zoiets als Relentlessly Red kun je me wakker maken. Het juiste tintje kan je gezicht net wat leuker

Het rare is dat ondanks het feit dat oogschaduw het make-upproduct is waar je het meest creatief mee kunt zijn, en dus hetgeen is dat het meest logisch is voor mij om het leukste te vinden, lippenstift toch op nummer 1 komt bij mij. Eindeloze kleurkeuzes, finishes, veel meer technieken die je kunt gebruiken, enzovoorts. De kern van deze blogpost, waarom mijn make-upliefde nou vooral bij lippenstift ligt blijkt moeilijker te omschrijven  dan ik dacht, na lang denken typ ik dit:

“Misschien dat in het dagelijks leven felle lippen over het algemeen wat meer worden gewaardeerd dan aandachttrekkende oogleden. Op mijn lippen heb ik technisch gezien, als ik naar de rest van wereld zou luisteren, meer keuze op creatief gebied (het wordt minder snel gek gevonden) dan op mijn oogleden, felgekleurde lippen wordt je nou eenmaal niet zo gek op aangekeken. Gifgroene oogschaduw? Society vraagt liever om een aardetintje. Felroze lippen? Mwah, die kunnen nog wel door. Onbewust zou dus mijn voorkeur voor lippenstift te maken hebben met wat anderen vinden. Stoort me dat? Stiekem wel.”

Ik had nooit gedacht dat het onderwerp lippenstift gepaard zou kunnen gaan met een ietwat diepzinnige blogpost en ik vind het dan ook stiekem best grappig denk ik. Het is geen big deal, ik besef me heel goed dat er vele ernstigere dingen zijn in de wereld. Het is enkel iets dat in me opkwam en het enigste feit waar ik me aan stoor is dat er geluisterd wordt naar die ‘sociale maatstaven’ en dat staat dus compleet los van lippenstift, voor het geval dat je afvroeg op wat voor een zeikblog je nu beland was.

Dat ik me dus licht stoor ligt misschien ook aan het feit dat ik in die welbekende periode zit waarin ik tegen alles wil aanschoppen dat normaal gevonden wordt, eerlijk is eerlijk. Al met al denk ik dat ik na deze filosofische verwondering toch eens even mijn aardetintjes aan de kant leg en eens de looks die ik in het weekend maak voor op Fashupstyle, de ietwat extremere, ’s morgens aanbreng voordat ik naar school ga. Puur om me even af te zetten, héérlijk.

Heb jij een favoriet make-up product?

Love,

Jill

 

Share:
Page 2 of 61234...Last »