Het idee voor deze blogpost ontstond toen ik afgelopen week toen ik iemand tegen het lijf liep die ik al een tijdje niet meer had gezien.  Toen ik na het gezellige gesprekje doorliep had ik echt wel even een momentje van geluk, want hoe ontzettend mooi vond ik feit dat die persoon nog alles wist over mij, van dat ik werkte bij ijssalon tot mijn precieze plan voor de toekomst. Op het moment van besef wist ik ook meteen waarom het me zo vreugde dat die persoon precies wist wat mij destijds allemaal bezighield, er hult namelijk een kleine angst in mij om vergeten te worden.

Allereerst is kleine angst misschien nog wel een groot woord. Het is iets dat me bezighoudt maar het is niet iets waar ik wakker van zou kunnen liggen. Dat laatste komt vooral door het besef dat ik ooit daadwerkelijk vergeten ga worden en dat daar – no shit, Sherlock – niks aan te veranderen valt. Desalniettemin ben ik wel bereid daar tegen te vechten voor hoever het kan.

Weetje, het is ook allemaal niet zo zwart wit, my fear of oblivion, zoals John Green het zou noemen, motiveert mij wel iedere morgen uit bed te komen en er het beste van te maken. Het heeft ook een zekere narcistische toon daarnaast als je er heel erg veel waarde aan zou hechten, en dat heb ik dan ook weer niet zo.

En hoeveel dingen ik ook kan doen om me te onderscheiden, bloggen, met mijn spiegelreflex de godganselijke dag rondlopen en op andere manieren kunstzinnig bezig zijn, meedoen met de tienergroep van de kerk in ons dorp en me inzetten voor goede doelen, dat alles gaat de wereld er niet van weerhouden om mij te vergeten. Mijn familie en vrienden zal ik ooit verlaten en na een jaar zal ik heus nog wel aanwezig zijn en terugkomen in de dingen die mij onderscheidde maar ik weet dat ooit de beelden aan mij zullen slijten en uiteindelijk zullen ze zich ook geen wereld meer kunnen voorstellen waar ik in voorkwam, daar veranderd alles veel te veel voor.

Ik denk dat dat hetgene is dat me nog het meest bezighoudt, juist omdat het gaat om de mensen zijn waar ik van hou en de mensen die er nu nog niet zijn maar nog van ga leren houden. Eigenlijk heeft het allemaal een beetje-, of om eerlijk te zijn een behoorlijk egocentrisch tintje maar ik denk dat er voor iedereen wel een kern van waarheid in zit om niet door in ieder geval je geliefden vergeten te worden.

Als ik dan een beetje relativeer besef ik dat die tijd is voor mij nog zo ontzettend ver weg. Na amper 16 lentes te hebben meegemaakt heb ik de wereld direct onder mijn voeten liggen en ik denk dat het dan toch iets is waar ik me bij neer kan leggen want hey, er valt echt niks aan te veranderen en het punt om zoveel mogelijk mooie herinneringen te maken draagt automatisch bij aan de factor minder snel vergeten te worden. Bovendien motiveert het me en misschien heeft dat egocentrische stukje bezigheid in mijn hoofd dan toch een wat minder foute betekenis.

Ben jij bang om vergeten te worden?

Love,

Jill 

Tag: vergeet me niet

Share:

Toen ik eergisteren viel omdat ik een plant helemaal in beeld probeerde te brengen kwam ik op het idee voor deze blogpost. Een schaafwond rijker maar tegelijkertijd was ik ook een hoop inspiratie rijker. Ben je benieuwd wat daar uitgekomen is? Lees dan maar gauw verder over mijn liefde voor fotografie.

2015-04-29 09.27.07 1

Ik ben enorm gek op fotografie, laten we daar mee beginnen. Het vastleggen van momentje dat je niet na kan creëren. Ik kijk liever door de zoeker van een goeie spiegelreflex dan door een Chanel – om maar even wat te noemen – zonnebril. Waar de liefde voor fotografie precies vanaf komt weet ik niet. De foto van de palmboom (hierboven rechts van de wegwerpcamera) is een van de eerste kiekjes die ik maakte met een ‘eigen’ camera. Ik had namelijk voordat we naar Rome vertrokken in 2008 een wegwerpcameraatje gekregen en ik weet nog dat ik er de grootste lol mee had en wellicht dat daar de klik met fotografie (haha) ontstaan is.

2015-04-29 09.26.56 1

Ik denk dat mijn liefde zit in het feit dat je een momentje vast kunt pinnen voor altijd. Iets wat je met het oog gezien hebt overal mee naartoe kunnen nemen, en het zelfs met mensen kunnen delen. Dat is het mooie. Het belangrijkste zijn voor mij de foto’s samen met personen die ik ontmoet heb denk ik. De foto’s zorgen ervoor dat je ze bij je kunt houden want ook al zie je ze de rest van je leven niet meer, het punt in het leven waarop jullie wegen elkaar hebben gekruist, is vastgelegd. Oké, daarbij is het dan misschien iemand anders die door de zoeker kijkt of ik ben bijvoorbeeld degene die de selfie maakt maar desalniettemin betekenen die foto’s het meest voor me. Vakantiekiekjes behoren ook tot de meest belangrijke foto’s, omdat de plek waar je dan bent ook speciaal is; het is niet zo dat je er iedere dag komt, daar val ik dus weer terug op het hele iets dat je met ogen hebt gezien.

2015-04-29 09.26.57 1

 

Urenlang kan ik ook op zolder zitten om foto’s van vroeger terug te kijken. Ik vind het heel jammer dat we geen bewegende beelden hebben maar daarin tegen heeft vooral mijn moeder hele albums vol geschoten. Toen ik 9 of 10 was kregen we pas een digitale camera dus het grootste deel van mijn jeugd is analoog vastgelegd. Zelf overweeg ik later allerlei digitale foto’s uit te printen en ze net zo in een album te plakken als mijn moeder.

Het enigste dat ik anders zou doen is er ook een klein verhaaltje bij zetten, hoewel een foto meer zegt dan woorden denk ik dat het zeker een toevoeging aan de herinnering zou zijn. En daarbij, samen foto’s terug kijken doormiddel van bladeren door albums heeft toch wel veel meer charmé dan met z’n allen rond een scherm zitten.

Oké, ik ben nog steeds een geval van 15 maar met een beetje bezig zijn met de toekomst is niks mis. Ik ben ook heel bang dat ik mooie of leuke dingen vergeet, het zijn toch meestal de negatieve dingen die het sterkst blijven hangen bij mij omdat die meer impact hebben.

Met dat gezegd te hebben denk ik ook dat ik deze blogpost ga afronden. Fotografie is wel mijn grote liefde. Er zijn dagen dat ik mijn spiegelreflex helemaal zat ben, met name het gewicht en daarbij kan ik echt gaan gillen als ik iets niet scherp vastgelegd krijg (beautybloggers die productfoto’s maken zullen zich hier in herkennen) maar ik keer altijd terug naar mijn kindje Nikon. Ik hoop in ieder geval dat ik nog heel wat kiekjes kan schieten in mijn leven!

 

 

Bedankt voor lezen!

Love,

Jill

Share:

Zo, is dat me even een oude foto. Een tijdje geleden schreef ik voor KRAG.nu een column over de Primark. Het leek me ontzettend leuk om hem met jullie te delen, ondanks hij heel anders is dan de artikelen die ik normaal schrijf. Veel leesplezier!

Je hoeft nog geen stap in het centrum van Venlo te zetten of je ziet al papieren tasjes met blauwe letters aan de armen zwingelen van jawel, kersverse Primark-shoppers. Loop je in de richting van de bron van de tasjes, het gevaar zelf, komen je hordes tienermeisjes al tegemoet. Aan de ene hand dragen ze een rijk gevulde Primark tas en in de andere hand druk whatsappend, facebookend of twitterend op hun telefoon want hey, dat jij bij de enige echte pas geopende Primark in Venlo bent geweest, is het delen waard.

Hoe dichterbij je komt, hoe meer je verlaten mannen op het stoepje op de Oude Markt ziet zitten. Wachtende op vrouwlief met of zonder kinderen, omdat ze te bang zijn zich in de boksring van duwende en trekkende tienermeisjes, kinderwagens die de halve zaak blokkeren en claustrofobie opwekkende situaties te wagen. Ik, als professioneel Primark survivor zijnde, deel vandaag mijn ervaringen en enkele tips met jullie.

Wanneer je je absoluut niet in de Primark wil begeven is helemaal aan jou. Duitse dagen zijn perfect als je van drukte houdt en van mensen die in hun eentje in staat zijn een gangpad te blokkeren. Ook als je van rijen houdt is de Primark een leuke locatie. Voor iedereen die hier niet van houdt adviseer ik om niet in de buurt van de Oude Markt te komen.

Goed, het is dus zover. Je bent er helemaal klaar voor. Je kunt er voor kiezen om kleding aan te trekken waar makkelijk iets overheen kan zodat je in de winkel zelf kan passen maar meestal, zoals bij mij, gebeuren Primarkbezoekjes onverwacht. Na een tijdje shoppen bevindt het item dat je zocht (plus een heleboel items die je helemaal niet gepland had om te kopen) zich in je superonhandige Primarkbasket. Tijd om te passen dus en je richting het ware spiegelhuis van de paskamers te begeven. Het is enorm moeilijk om het verschil te zien tussen paskamer en (hoogglans) zwarte muur, dus voor degene onder ons die wel eens met hun neus kunnen kijken, opgepast want je verdwaald zo.

Wanneer het tijd is om de Primark te gaan verlaten is voor iedereen persoonlijk. Merk je dat je haast begint te broeien in je winterjas, meer dan geïrriteerd raakt van de zoveelste Duitser die tegen je opbotst en wel heel erg begint te snakken naar lucht die geen goedkope textielverf of polyester bevat, dan wordt het heel erg tijd om te gaan. Je hebt de keuze om richting de kassa te gaan of er simpelweg voor te kiezen om je basket in de eerste de beste mand te dumpen en weer voet aan niet-Primark land – de Oude Markt in dit geval – te zetten.

Inmiddels zijn we alweer bij de laatste stap van het Primark survival plan aangekomen voor degene die tot nu toe nog geen beroerte hebben gehad. De lijdensweg naar de kassa’s. Een pad zo lang, dat de complete joekskapel van Venlo zich kan settelen. Een lijdensweg vol verleidingen van alle kanten met dingen die we eigenlijk niet nodig hebben maar oh zo ‘gooi maar in het mandje’ verleidelijk zijn. En de prijzen, jeetje! Daarvoor hoef je het echt niet te laten liggen.  Eenmaal aangekomen bij de kassa die speciaal voor jou wordt omgeroepen krijg je de schrik van je leven. ‘€120,00 alstublieft’ zegt de verkoopster vriendelijk. En dan is dat zwarte shirtje waar je voor ging toch niet zo goedkoop.

Share:

 

Het is haast ongelooflijk hoeveel het bloggen mij verandert heeft. Ik mag dan wel puber op zijn maximale level zijn, (wat wil je, ik ben 15) en dit is zeker iets dat in mijn verandering heeft meegespeeld. Toch ben ik naast dat feit sterk van mening dat het bloggen, en dan met name het triggeren om na te denken wat mijn mening is over een bepaald iets, mij een duw in de positieve richting gegeven heeft en mijn pad behoorlijk veranderd heeft.

De tijd dat ik als brugklasser in de pauze mijn overvolle Paul Frank tas op de tafel knikkerde en als eerste mijn trage Samsung Galaxy Mini erbij pakte om www.veracamilla.nl te checken was mooi. Ik bewonderde (en bewonder nogsteeds) hoe Vera het voor elkaar krijgt precies te schrijven wat ik wil weten en perfecte productfoto’s daarlangs aan te leveren. Het hoopje ellende wat ik in die tijd was wist wel een ding, ‘dit wil ik ook ooit kunnen’.

Kunnen bloggen. Een blog heb je binnen vijf minuten opgezet, met je telefoon kun je foto’s maken van een product, een lap tekst waaruit blijkt dat het product lang blijft zitten en mooi is kun je ook zo in elkaar zetten en hoppa, je blog is daar. Ik had nog nooit een blogpost getypt maar ik wist wel dat ik wilde groeien, dat tijd nodig had en een hoop moed – want wat gaan de mensen op school ervan vinden?

Wat anderen vinden, daar kon ik me uren mee bezig houden. Door bepaalde invloeden was het moeilijk voor mij om mezelf te zijn. Ik was en ben anders, waar mijn klasgenootjes skinny jeans droegen, droeg ik paarse broeken met ruitjes. Dat heeft voor behoorlijk wat nare situatie’s gezorgd, die mij gebracht hebben tot het punt dat ik niet meer wist wat ik zelf nou vond van iets. Was dit mijn mening of die van anderen?

Ondertussen maakte ik in de tijd binnen een paar muisklikken een blogspot aan. Thuis, waar het veilig was, ik twee geweldige ouders had die me steunden kreeg ik de kracht om te bloggen en die momenten, dat ik niet op school was en ik even alles vergat begon ik weer inzicht te krijgen in wat ik, en dan alleen ik, leuk vond.

Lak heb ik er ondertussen aan, wat anderen van mijn zaken vinden. Het proces van erachter komen wie ik ben heb ik zeker nog niet afgerond want #puberteit en ik ben van mening dat dat proces heel je leven doorgaat. De positieve reactie’s die ik krijg als ik vertel dat ik blog (ik heb het tot ik een eigen domein had geheim gehouden), de mensen die zeggen ‘hey, tof’ als ik weer eens iets draag dat ‘anders’ is en jawel, ook de mensen die anoniem niet-opbouwende kritiek leveren haal ik kracht uit.

Ik weet niet op welk punt ik ga stoppen met bloggen maar ik weet honderd procent zeker dat het ’t absoluut waard is geweest ookal zou ik nu, op dit moment stoppen. Nee, ik ontvang geen pakketjes in overvloed en ik ben niet de bekendste maar jongens, bloggen is zoveel meer dan dat voor mij.

Bedankt voor het lezen. <3

Love,

Jill

Share:

De laatste tijd heb ik ze steeds vaker, van die momentjes waarop ik zo enorm dankbaar ben voor alles wat ik heb. Allés. Of wanneer ik ’s avonds naar bed ga en denk ‘vandaag was goed’ en zonder me veel zorgen te maken het licht uitmaak en in slaap val. Nu klinkt dat misschien een beetje alsof ik onder elke foto #lovemylife zet of meen dat ik alles het beste heb maar geloof me, dat is echt niet waar. Ik heb zelfs een lange tijd gehad dat ik in mijn hoofd het tegenovergestelde ervaarde. 

Het zit hem in die kleine momentjes waarin ik lachbuien heb en niet eens besef dat ik herinneringen aan het maken ben, spontane actie’s, dat ene leuke complimentje en onverwachte gezelligheid. Neem als voorbeeld gister, we hadden een uitje naar het Binnenhof en eigenlijk ging ik stiekem daar alleen mee naartoe om geen les te hebben. Ik heb op de donderdag voornamelijk saaie vakken en les van half 9 tot 4 dus een uitje naar Den Haag zonder vrije tijd klonk niet eens zo slecht. Toen ik hoorde dat mijn vriendinnen ook meegingen kreeg ik er wel iets meer zin in maar ik had nooit gedacht dat die dag zo ontzettend gezellig en leuk kon worden. De busrit was voor de docenten denk ik de Griezelbus van Paul van Loon 2.0 maar eenmaal aangekomen in Den Haag was het afwisselende programma voor hun – en zeker voor ons – erg leuk. In de pauze gingen we even naar Starbucks om onze white girl hartjes weer te laten kloppen. Het personeel vroeg naar mijn naam en ik antwoordde doodleuk met een pokerface ‘Beyoncé’, wat leidde tot een waar Starbucks got talent (de barman begon spontaan Single Ladies te zingen) en ook toen was ik weer doodgelukkig.  Om eerlijk te zijn kan ik niet precies vertellen wat die dag nou echt zo geweldig maakte, het was gewoon alles samengevat denk ik zo.  

Natuurlijk verloopt zo’n schoolreisje niet zonder negatieve dingen. De file zag ik in mijn hoofd niet als ‘later thuis’ maar als ‘meer kletstijd’ en ik zag het feit dat we 4 uur lang onze telefoons moesten opbergen in een afgesloten kast als een kans om echt alles een keer goed in me op te nemen, zonder afgeleid te worden door whatsappberichtjes, facebookmeldingen en alles wat daarbij hoort. 

 Mijn punt is eigenlijk heel simpel; geniet van alles. Ik heb de knop omgezet, ik ben er verdomd gelukkig door en echt enorm dankbaar.   Love,

Jill

Share:
Page 3 of 6« First...2345...Last »