Daar ben ik weer met een kletscolumn. Ik ben Jill en vandaag ga ik het hebben over rustiger aan doen. Ik heb lang getwijfeld hoe ik deze hele blogpost ging verwoorden. Ik wilde geen ‘hallo ik heb het druk en ik kan maar een beetje bloggen sorry not sorry’ blogpost maken maar ik moest wel hard nadenken over hoe ik het dan wel zou verwoorden.

image

 

Daarmee heb ik dus ook al een beetje deze hele blogpost verklapt. Ik kan je vertellen waarom de laatste weken er minder blogposts zijn gekomen dan normaal. Hierbij dus toch mijn kleine stukje gemijmer over hoe druk ik het dan wel niet heb:

  • Ik ben van maandag tot donderdag tot en met 16.00 uur op school
  • Twee dagen daarvan sport ik ook nog
  • Ik heb een enorme shitload aan huiswerk en drie enorme werkstukken die af moeten (examenjaar)
  • Ik moet ook nog een uur per week aan een computerprogramma voor Nederlands en Wiskunde besteden
  • In het weekend werk ik in een ijssalon tegenover een Primark. Primark jongens, primark
  • Daarnaast heb ik ook nog echt keitoffe mensen die ik heel graag zien

Tot zover mijn dramamomentje van de dag. Wat ik dus eigenlijk wil zeggen is dat ik gewoon niet 5 blogposts per week online kan krijgen. Liever kwaliteit dan kwantiteit. Mijn blog is mijn grootste hobby en ik weet dat er heel mischien mensen zijn die ik teleurstel maar het gaat gewoon even niet anders. Er komen sowieso nogsteeds blogposts online elke week maar voor mij is dit nog altijd een hobby en moet het ook geen verplichting worden om iets online te zetten. Hopelijk snappen jullie het en heel erg bedankt voor het lezen. <3

 

Share:

Dingen alleen doen. “Met wie ben je er naartoe geweest?” “Ik ben alleen geweest.” Dit scenario speelt zich vaak af in mijn leventje. Ik doe graag dingen alleen. Of het nou om  shoppen, opdrachten of iets creëren gaat, ik doe het al te graag alleen. Heb ik dan een hekel aan mensen? Heb ik geen vrienden? Welnee. Ik vertel er in dit artikel alles over, want weet je wel hoe fijn het is om dingen alleen te doen?

Ik denk dat het iets is wat ik al van kleins af aan op prijs stel, misschien werkt het feit dat ik enig kind ben ook wel een beetje mee. Ik kon uren met mijn Polly Pocket spelen zonder ook maar oog te hebben voor iemand of iets anders. Nu heb ik ouders die altijd met me speelde, mijn moeder was er toen ik klein was tussen de middag en na school, mijn vader was er ’s avonds maar ik had er geen een probleem mee om even met rust gelaten te worden. Soms ging ik ook wel eens mee naar het bedrijf waar mijn ouders werken, ik heb daar echt een geweldige tijd gehad. Ik zat altijd aan de receptie (die was zo hoog!) te tekenen en af en toe ging ik rennen door te kantoren, collega’s lastig vallen of met mijn vader op een heftruck rondrijden. Ook kon ik paleizen bouwen met de suikerblokjes in de kantine. Ik keek zelf wel waar ik zin in had en vond mijn weg wel door het bedrijf. Héérlijk, want je kon er zo hard rennen en zingen als je wilden.

Ik dwaal een beetje af. Dingen alleen doen. Ik ga met alle liefde even alleen naar stad. De winkels instappen waar ik ik zin in hebben, niet de druk voelen dat als je iets past er iemand op je staat te wachten en doelgericht shoppen is een stuk makkelijker. Niemand die zin heeft om mee te gaan Primarken? Dan ga ik zelf wel, geen probleem. Heerlijk vind ik het. Ik voel ook dat het mij stimuleert om echt dingen te kopen die ík leuk vind want ik hoor geen mening van iemand anders.

DSC_4698

Ook op school werk ik het liefste alleen. Samenwerken vind ik mits ik de touwtjes in handen heb. Ik heb mijn eigen visie op hoe een werkstuk eruit moet zien en daar moet niet iemand verandering in willen brengen. Dit klinkt misschien betweterig maar ik wil gewoon als tot in de puntjes op z’n best hebben als het op zulke dingen aankomt. Meestal zeg ik dan ook ‘ik maak de rest wel’ tot vreugde van mijn klasgenootjes. Liever wat meer werk in iets steken om het te hebben zoals ik wil, dan minder doen en erover in zitten.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het ook geweldig om dingen met mensen te delen. Reizen doe ik het liefste met iemand samen. Samen nieuwe dingen ontdekken, samen nieuwe herinneren maken. Dagjes uit, maar ik ga ook vaak genoeg met vriendinnen shoppen in mijn eigen stad. Bovendien zijn de herinneren die ik met mensen deel ook de allerleukste!

Ik ben geen echte einzelganger hoor, ik ga graag naar feestjes en op de meeste festivals/feesten in de stad ben ik dan ook wel te vinden. Dingen alleen doen, ook al zit je nog op de middelbare en lijkt het ‘raar’ als je zonder vriend(in) in de stad wordt gezien, is geweldig naar mijn mening.

Doe jij wel eens dingen alleen?

Love,

Jill

Share:

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat op mijn behind the blog schreef, het reviewmandje zat namelijk bomvol. Vandaag neem ik weer eens de tijd om gewoon even een kleine update over mijn leven te schrijven. Ik heb het gemist, haha.

Het schooljaar is voor mij alweer een tijdje bezig en dat betekent flink werken. Vanaf dag een werd ik overladen met programma’s van toetsing en afname en de examengekte. Op school probeer ik echt zo goed als het kan op te letten zodat ik gewoon over kan naar het vijfde jaar van mijn zesjarige leerroute. Mijn klas is echt supergezellig, ik heb vijf vriendinnen in mijn klas en met de rest kan ik ook heel goed opschieten. Leuke, gezellige kinderen waarmee je wel kunt lachen. Helaas worden we door een grote fout in het rooster weer gemixt met de andere klas, dat vind ik echt enorm jammer want het is net zo gezellig. Het is echt een van de eerste jaren dat ik echt een leuke klas terecht ben gekomen, dus ik baal enorm. Morgen begin ik in mijn ‘nieuwe’ klas, hier zit ik ook weer met een aantal vriendinnen, dus ik ben benieuwd hoe alles daar gaat lopen. Ik heb er wel zin in in iedergeval!

image

Eastpak en Jill, Jill en Eastpak. Het is niet bepaald een combinatie die snel zou matchen. Sterker nog, als je mij als kersverse brugklasser had verteld dat ik met een Eastpak rond zou gaan lopen, zou ik je keihard uitlachen. Nooit zal ik een Eastpak dragen op school. Of toch wel.

De schooltas die ik voor dit schooljaar had gekocht was niet bepaald geschikt (lees: vijf minuten bezig zijn om een A4-schriftje erin te krijgen) en mijn oude was ook een grote versleten zak. Toen ik voor de zoveelste keer iets kwijt was had ik er genoeg van, het werd tijd voor iets degelijks. Ik heb dus een Eastpak uitgezocht in een leuk kleurtje, niet te fel, geen zwart (ik moet er echt vanaf stappen!) en makkelijk te matchen met mijn kleding. Waarom heb ik dit niet eerder gedaan? Een Eastpak is zoveel handiger en fijner. Ik ben er echt heel blij mee.

YouTube is ook zoiets. Ik heb me een lange tijd er niet fijn bij gevoeld om video’s te gaan maken. Het leek (en lijkt) me nogsteeds moeilijk om views te krijgen en daarbij vind ik het idee dat mensen van mijn school dat zouden zien niet echt fijn. Het begint wel steeds meer te kriebelen bij mij om make-uptutorials te gaan maken, dat lijkt me echt superleuk. Persoonlijke video’s (My Life As Jill in videovorm bijvoorbeeld) vind ik op het moment nog niet fijn om te maken. YouTube blijft en is een punt, maar wie weet dat er opeens een *poef* een make-up tutorial online verschijnt. Maar dat alleen als ik me goed voel bij het eindresultaat.

Hoe ziet jouw leven er op het moment uit? Tell me, ik ben benieuwd!

Love,

Jill

 

Share:

Ongelooflijk vind ik het nogsteeds, van hoe alles in december begon met ‘Pap, ik wil graag een eigen domein’ tot nu. Hoe alles overeind is gekomen, de naam, layout en alles er rond om heen. Maar vooral de reacties en volgers die ik heb gekregen, dat vind ik zo moeilijk om te beseffen, er zijn serieus mensen die het leuk vinden wat ik schrijf en doe, van mij, Jill. Om eerlijk te zijn had ik serieus verwacht na alle verhalen op internet dat ik de eerste drie maanden alleen maar voor mezelf zou bloggen. Toen ik begon en info zocht zag ik overal ‘er zijn er zoveel bloggers en ‘het duurt lang voordat je eenmaal volgers krijgt’ maar niets is minder waar hoor.

Jonge bloggers

Nee, ik ben geen Jiami of Vera, maar ik ben trots op de cijfers die ik zie na vier maanden bloggen. Mijn blog hoeft niet groot te zijn voordat ik er trots op kan zijn, ik heb zo nu en dan een samenwerking met een bedrijf, op elk artikel wel reacties en dan nog een hele hoop lezers die geen reactie achter laten.

Vind ik dat erg? Nee, want ik ben zelf ook een stille lezer, ik laat vaak alleen maar een comment achter als ik iets heel bijzonder vind, iemand wil steunen of een vraag heb. Maar ideetje van dat +/- 500 verschillende mensen per mijn site bezoekt, een hersenspinsel van december 2013 tovert een brede lach op mijn gezicht.

Het is niet allemaal mooi geweest, soms vergeleek ik mezelf teveel met anderen en daar raakte ik enorm ongelukkig van. Dit is beter bij die en dat is weer beter bij die andere, ik raakte steeds meer ontevreden over mijn eigen blog. Weet je wat ik heb gedaan? 10 dagen geen blogs meer gelezen, zo, even afkicken, beide voetjes weer stevig op de grond en weer doorgaan. En toen besefte ik dit dus allemaal.

Dus, jij, achter je telefoon, laptop, tablet of whatever, ik wil je enorm bedanken voor alles wat je doet. Je tovert elke dag een lach op mijn gezicht en laat zien dat ik al mijn werk en tijd niet steek in iets dat zich niet loont. Want de mensen die de posts lezen, misschien zelfs reageren en lieve tweets, mailtjes of iets anders sturen, dat is mijn trigger. <3

Love,
Jill

PS: Veel van jullie gaven aan dat Fashupstyle op social media kon verbeteren, daar ga ik mee aan de slag, dus stay tuned!

Tags: jonge bloggers, jonge bloggers

Share:

Time flies! Ik zit nu in het computerlokaal op school, onwijs relaxt een havermoutreep weg te werken. Mijn docent die zit veilig aan de andere kant van het lokaal, voordat je je zorgen begint te maken. Zorgen maken hoeft trouwens ook helemaal niet, dat doe ik ook niet.  Twee jaar geleden zou ik het echt niet durven om uberhaupt ook maar iets anders dan perfect gekafte boeken, een goed gevulde etui en een superruige agenda uit mijn ‘obesitas’-like tas te halen. Daarom vliegt de tijd, het lijkt nog helemaal niet zo lang geleden dat ik met een ijzerwinkel in mijn mond en verkreukeld rooster rondliep als een toerist met een petje en een plattegrond. Aan de andere kant was ik wel een hele chille brugklasser hoor, op mijn eerste dag was ik totaal niet gestresst, ik liet alles gewoon op me af komen. Als introductieuitje naar een dorp dat een uur fietsen is? Prima. Niemand die ik ken mijn klas? Ik maak vast snel genoeg vriendinnen. Het was voor mij allemaal geen probleem, optimistisch op z’n best. Dat die shitload aan optimisme snel zou verdwijnen wist ik toen niet maar al dat heeft me sterker gemaakt en gemaakt tot de persoon die ik nu ben.

Ik vind het dan ook ongelooflijk, hoe je als het ware transformeert van groep 8er tot wat je nu bent. Er komen een hoop nieuwe mensen in je leven, sommige die weer snel verdwijnen maar ook sommige mensen die je voor eeuwig in je hart sluit. Die je absoluut nooit zal gaan vergeten. Aan de ene kant vind ik het best eng als ik bedenk hoeveel ik veranderd ben en hoeveel ik twee, drie jaar geleden had willem veranderen, maar alles komt nu eenmaal met de tijd. Je leert zo enorm veel door de jaren heen, van onzinnige formules die je later nooit meer gebruikt tot echte levenslessen. Ik vind het stiekem wel fascinerend hoor.

School

Op school loopt alles op rolletjes, ik ben nog altijd blij dat er een nieuwe leerroute is ontwikkeld op mijn school, voor kinderen die net te weinig stonden voor Havo in de brugklas maar weer ‘te goed’ waren voor het VMBO. We zijn dan wel wat je noemt de proefkonijnen maar het is wel enorm fijn om op het juiste niveau les te krijgen en ik vind persoonlijk zelf dat het op elke school aangeboden zou moeten worden, er is namelijk een veel te groot gat tussen Havo en Vmbo. Hashtag Ministerie van Onderwijs?

Ik heb het enorm naar mijn zin, heb veel lieve vriendinnetjes en vrienden op school en mijn punten zijn toch wel redelijk hoog met uitzondering van alle vakken die op -kunde eindigen. Nu alleen nog de proefwerkweek rocken en op naar leerjaar 4!

Zomervakantie

Voordat ik weer in de boeken mag duiken (daar heb ik dan nu echt geen zin) heb ik gelukkig eerst zomervakantie, HELL YEAH. Ik heb er zo enorm veel zin, eindelijk weer de kans om een fatsoenlijk sociaal leven te hebben en uit te gaan, te doen waar ik zin in heb en lekker van de zon te genieten. Ik ga tienertoeren met mijn beste vriendin en naar Walibi, kamperen in België, lekker feesten en ik ben van plan heel veel te gaan zwemmen en bruin te worden. Simpelweg, een perfecte zomer zolang meneertje zon daarboven ook meewerkt.

Zo, weer ruim 600 woorden verder. Onwijs heerlijk om gewoon even te kletsen. Voor alle mensen die nu nog bezig zijn met de laatste lootjes, ik wens jullie heel veel succes! Ik ga in ieder geval nu nog even blokken voor biologie. Geniet van jullie dag! <3

 

Love,

Jill

Share:
Page 5 of 6« First...3456